“‘Deugpronkers en doemdenkers ’

Niet alleen het weer zorgde de afgelopen tijd voor hoge temperaturen. Ook op sociale en andere media ging het er warm aan toe. Op een belediging, scheldpartij of zelfs bedreiging werd niet gekeken.

Het begon al in dit eigenste blad. Een MO*verslaggeefster werd weggezet als een ‘linkse rat’ die ‘verdelgd’ moest worden. Vervolgens liet Melissa Depraetere (Vooruit) optekenen dat ze tijdens haar zwangerschap de wens kreeg toegestuurd dat haar baby niet gezond geboren zou worden. Haar voorzitter, Conner Rousseau, noemde jonge manifestanten in Brussel dan weer “krapuul”.

Jean-Marie Dedecker (N-VA) hield het beschaafder. Zijn afkeer gold de klimaatactivisten die hij “deugneuzen” noemde. Hij bedoelde dezelfde mensen die al van zijn goede vriend Theo Francken (N-VA) de wind van voren hadden gekregen. Die had opgeroepen om in het zwembad te duiken bij het genot van een koude Stella en op te houden met zeuren en klagen over de hitte.

Sommige deugneuzen stuurden hem daarom een foto van de 3-jarige Aylan Kurdi, het Syrische jongetje dat in 2015 dood is aangespoeld op een Turks strand. Een stommiteit zonder weerga, want nu ging de discussie niet meer over de onzin die Francken had uitgekraamd maar over de ongepastheid van de reactie erop. Jammer, want wat onze minister van Oorlog uitkraamde was de schaamte voorbij. 'LEEF!', riep hij ons toe.

De deugneuzen van Dedecker heten bij hem “deugpronkers”. En niemand die hem ter verantwoording riep. Niemand die hem vroeg waarom hij miljarden uitgeeft aan bewapening, niemand die hem erop wees dat ieder wapen maar één enkele bedoeling heeft: het doden van mensen, de “vijand”. Francken wil zoveel mogelijk jonge mensen naar het leger lokken. Is dat om hen te leren LEVEN? Of is het om ze te leren hoe en met welke wapens ze zoveel mogelijk medemensen van het LEVEN kunnen beroven?

Van veel respect voor andersdenkende volksgenoten getuigen al die scheldpartijen niet. Ook niet bij onze premier. Die heeft een heel boek geschreven over zijn afkeer voor “woke”, zijn term voor deugpronkers en dito neuzen.

Klimaatactivisten wegzetten als “doemdenkers” en “klimaathysterici” of zelfs “terroristen” zoals, alweer, Francken doet, staat op de keper beschouwd gelijk met het ontzeggen van al die mensen hun recht op vrije meningsuiting.

Tussen woord en daad

In 2011 schreef Walter van den Broeck al een stuk over de internetfora en hun beergooiers. Een meesterlijk stuk proza:

'Open riolen zijn het, die forums, gigantische kotszakken waar het schorremorrie, het falderappes, het geteisem, het rapalje, het tuig van de richel, het gebroed, het gespuis, het uitschot, het uitvaagsel, het gajes, het rapaille, het schorem, de heffe des volks kortom, krijsend met zijn eigen uitwerpselen gooit, naar elke échte mening.' 

Dat nu ook niet alleen politici maar zelfs journalisten zich hoe langer hoe meer met het rapaille mengen en tegenstanders verrot schelden, is meer dan verontrustend. Want tussen woord en daad wordt de grens flinterdun.

De ex-rijkswachter die onze MO*journaliste wil “verdelgen”, gebruikt exact dezelfde terminologie als de nazi’s. Die bestempelden de Joden als “ratten die uitgeroeid moesten worden”. Mag ik hier herinneren aan de slogan van Schild en Vrienden, de organisatie van Dries Van Langenhove? “Linkse ratten, rolt uw matten”, heet het daar.

In Rwanda noemden de volkerenmoordenaars hun slachtoffers “kakkerlakken, die uitgemoord moesten worden”. Ook hun kinderen mochten niet in leven blijven want die zouden als volwassenen terugkeren om zich te wreken. Exact wat de Israëlische fanatici zeggen over Palestijnse kinderen, die “terrorist zullen worden als ze in leven worden gehouden”.

Nee, onze politici bedreigen niemand met de dood. Maar woorden zijn belangrijk, hoe vaak is het de jongste tijd al niet gezegd?

Klimaatactivisten wegzetten als “doemdenkers” en “klimaathysterici” of zelfs “terroristen” zoals, alweer, Francken doet, staat op de keper beschouwd gelijk met het ontzeggen van al die mensen hun recht op vrije meningsuiting. Het is, zij het op een andere wijze, precies hetzelfde als kritische media monddood te maken door hun subsidies te verminderen of zelfs helemaal af te pakken. Het is precies hetzelfde als wat de regering wil doen met organisaties die haar niet bevallen: ze verbieden zonder juridische tussenkomst.

Tegelijkertijd miljoenen investeren in onze “defensie-industrie” en de meningen die het daarmee niet eens zijn het zwijgen opleggen, is in een democratie, die naam waardig, crimineel. (Ter herinnering: behalve MO* worden ook Apache, De Wereld Morgen en zelfs Bruzz in hun voortbestaan bedreigd).

Karaktermoorden

Maar ook het gescheld, tot en met in De Afspraak, van “gewone” burgers maakt ieder debat of zelfs iedere discussie onmogelijk. Doden vallen er niet, maar karaktermoorden worden wel aan de lopende band gepleegd.

Noem mensen die het niet met je eens zijn lafaard, leugenaar, vrouwenhater, profiteur, seniel of, veel beter nog, antisemiet of communist, dan hoef je niet in te gaan op hun argumenten, want die zijn waardeloos of zelfs gevaarlijk voor onze zo hoogstaande beschaving. Het zijn, kortom, deugpronkers die het niet waard zijn te bestaan, laat staan een afwijkende mening te hebben.

Dat is vooral het geval als het over vrede en veiligheid gaat. Wie zich verzet tegen de oorlogshysterie en de militarisering is een naïeve pacifist, of erger nog een Poetinvriend.

Ook sommige academici houden zich niet in. Zo vindt professor Jonathan Holslag dat “pacifisme een vorm van gemakzucht” is geworden. Die zit! Pacifisten zijn luiaards, hoeven we dus niet naar te luisteren.

Defensie-experte Michelle Haas, doctoraatsonderzoeker aan de Gentse universiteit en net als Holslag reservist, zegt het zo: ‘Pacifisme heeft iets elitairs: “Wij zijn betere mensen, want wij keuren elke vorm van geweld af.”’

Daar heb je de deugpronkers weer! Vermits ze juist niet deugen, hoeven we niet naar ze te luisteren. Het zou me benieuwen te vernemen wat mevrouw Haas en de heer Holslag verstaan onder oorlog. Maar daarover hoor je ze niet.

En zo komt niet alleen de oorlog iedere dag een stukje dichterbij en krijgt Walter van den Broeck iedere dag nog een stukje meer gelijk, maar verdwijnt iedere dag ook een stukje democratie.