Chocolade zonder houtkap? Basaltpuin lijkt mirakeloplossing

De vraag naar chocolade is de voorbije veertig jaar geëxplodeerd, en dat is een groot probleem voor de regenwouden. Cacao gedijt nu eenmaal in de gebieden waar tropische regenwouden groeien. Maar de plantages verarmen ook de bodem en maken die zuurder. Boeren moeten daardoor steeds op zoek naar nieuwe gronden – en dus bos.

Maar er is een alternatief, zegt de European Geosciences Union: de opbrengst op bestaande boerderijen verhogen. Gemiddeld produceren die zo’n 480 kilogram per hectare, maar dat kan in theorie wel tien keer hoger.

Basalt

De mirakeloplossing: steenpuin – meer specifiek vulkaangesteente dat fijn is gemalen. Wetenschappers van de Universiteit van Sheffield stelden vast hoe dit materiaal de productie stimuleert bij twee cacaoproducenten in het Atlantische regenwoud van Brazilië. De ene is een commerciële boerderij met een productiesysteem van rijen cacao- en schaduwbomen. De tweede hanteert een zogenaamd “cabruca-systeem”, een traditionele methode die cacaobomen verspreid aanplant in het inheemse bos.

Naarmate het basaltpuin verweert, neutraliseert het de zuurgraad, waardoor de beschikbaarheid van voedingsstoffen in de bodem verbetert. En als bonus verwijdert de verwering van het steenpuin ook nog eens CO₂ uit de atmosfeer.

De bodemverbetering was het sterkst op de commerciële cacaoplantage, wat suggereert dat dergelijke plantages kunnen helpen bij het herstellen van de verbinding tussen gefragmenteerde regenwouden, zeggen de onderzoekers. En omdat de meeste cacao wordt geproduceerd op kleine plantages, kan de techniek direct ten goede komen aan de lokale gemeenschappen.